หากเราได้พบกันในวันสุดท้าย
ก็ยังไม่สายไป
แค่เพียง ได้เจอ ก็สุขใจ
จะวันเดือนปีหรือว่านาทีไหน
ฉันพบเจอเมื้อไหร่
อย่างน้อย การเฝ้าคอย ก็ไม่ตลอดไป
เพราะว่าเราไม่ใช่ฤดูกาล
ที่จะได้พบเรื่อยไปและเลยผ่าน
ไม่ใช่จินตนาการ
ที่อาจสวยงามแต่ไม่ใช่ความจริง
ฉันและเธอไม่เคยวิ่งตามหา
แต่ใจเราเฝ้ารอจนถึงเวลา
ที่สายตานั้นได้สบ
อาจจะเนิ่นและนาน
ดั่งนิทานที่อ่านถึงตอนท้าย
จึงจะพบความหมายซ่อนไว้ ตอนจบ
ดั่งที่เรานั้นพบกัน
ไม่ว่าช้าเท่าไหร่ ไม่สำคัญ
และกาลเวลาที่มีเราในนั้น
เคียงกายชิดใกล้กัน
(จดจำ) ฉันจำ ทุกวัน เสมอไป
เพราะว่าเราไม่ใช่ฤดูกาล
ที่จะได้พบเรื่อยไปและเลยผ่าน
ไม่ใช่จินตนาการ
ที่อาจสวยงามแต่ไม่ใช่ความจริง
ฉันและเธอไม่เคยวิ่งตามหา
แต่ใจเราเฝ้ารอจนถึงเวลา
ที่สายตานั้นได้สบ
อาจจะเนิ่นและนาน
ดั่งนิทานที่อ่านถึงตอนท้าย
จึงจะพบความหมายซ่อนไว้ ตอนจบ
ดั่งที่เรานั้นพบกัน
ไม่ว่าช้าเท่าไหร่ ไม่สำคัญ
มองขึ้นไปบนฟ้า ก็มีดาว
ดูสว่างสดใสพร่างพราว
ที่ฉันรู้สึก ที่เรารู้สึก
มันคือเรื่องจริง ต่อจากนี้
ฉันและเธอไม่เคยวิ่งตามหา
แต่ใจเราเฝ้ารอจนถึงเวลา
ที่สายตานั้นได้สบ
อาจจะเนิ่นและนาน
ดั่งนิทานที่อ่านถึงตอนท้าย
(ถ้าเธออ่านถึงตอนท้าย)
จึงจะพบความหมายซ่อนไว้ ตอนจบ
ดั่งที่เรานั้นพบกัน
ไม่ว่าช้าเท่าไหร่ ไม่สำคัญ